Week 20:Slipstream  Bonnie Raitt, Proper Records Rough Trade

Slipstream is eerste studio album album na zeven jaar van meervoudig (9x) Grammy winnares :Blues zangeres en (slide) gitariste Bonnie Raitt . De 19e in haar indrukwekkende 40 jarige carrière. Uitgebracht op haar eigen label : Redwing Records en onder lientie van Proper Records . Met het uitbrengen op een eigen label volgt zij onder meer het voorbeeld van een andere collega slide gitarist Sonny Landreth.  Alhoewel de Amerikaanse blueszangeres en – gitariste nooit is weggeweest(zie trad gewoon nog regelmatig op ) is het 19e studio album Slipstream in feite na zeven jaar een terug keer naar de muziek scene na het overlijden van haar ouders , broer en haar beste vriend. Een deel van het album (vier nummers) is geproduceerd door een ander meervoudig Grammy winnaar producer & songwriter Joe Henry en de overige acht nummers door Raitt zelf. Opgenomen met haar eigen band waar ze al jaren lang mee optreed : George Marinelli (guitar), James “Hutch” Hutchinson (bas), and Ricky Fataar (drums) & Mike Finnigan ( key boards). Aangevuld met een aantal topmuzikanten zoals de bekende Jazz/Americana electric guitarist Bill Frisell, Al Anderson, Paul Brady en Maia Sharp..
Verrassend dit album ? Neen. Gewoon weer een album dat prima is geproduceerd met zorgvuldig uitgekozen nummers. Zoals we eigenlijk van bijna al haar albums gewend zijn .
In haar nu al 40 jarige carrière levert zij ook na zeven jaar weer een klasse album af. Een vak vrouw pur sang.
Na het een aantal keer beluisteren van het album van deze inmiddels 62 jarige vakvrouw moest ik op eens denken aan een aankondiging van een artiest die ik zag optreden. De artiest werd aangekondigd met de woorden : “ het is eigenlijk net als kaas… gerijpt ..en het is allemaal nog lekkerder geworden…“ .
Ja zeker.. “Slipstream’ is ook met of zonder een heerlijke stukje oude kaas en een fijn glas wijn (biertje mag ook) het beluisteren meer de waard. Een regelrechte aanrader voor de liefhebber.
 

Week 19:  I'll Keep Calling JP Harris & The Tough Choices - Cow Island Music

Het debuutalbum van JP Harris & the Tough Choices I’LL Keep Calling is wat mijn betreft een droom debuut. Duidelijk een artiest die zijn heritage serieus neemt. En met dit album een pure,eerlijke hij aflevert. Hierin schuurt hij tegen de kitsch aan, met cleane pedal steel en fiddle. En toch hoor je dat dit geen parodie is, maar muziek die oprecht een gevoel en stijl overbrengt. Op zijn site lees ik dat, de tot nu toe voor mij onbekende JP, al vanaf zijn veertiende ‘on the road’ is. En zoals het heet: ” een leven leidt waar zijn songs over gaan.” Na twaalf ambachten en dertien ongelukken heeft JP Harris de keuze gemaakt om voor zijn muziek te gaan en in juni 2011 is hij de studio ingedoken om dit album af te leveren. I’LL Keep Calling is uitgebracht op het mooi label Cow Island Music. Ook de Stone River Boys en Arty Hill hebben muziek via Cow Island Music uitgebracht, de moeite waard om eens in de online shop van dit label rond te kijken.
 

Week 16:How Do You Plead  - My Darling Clementine  -  Drumfire Records  - Hemifran

“My Darling Clementine” is de titel van een westernfilm van John Ford uit 1946 en “Oh My Darling Clementine” ken ik als een oeroude folkballad en traditional. Welk gegeven juist aan de basis heeft gelegen voor de keuze van deze groepsnaam voor het muzikale echtpaar Lou Dalgleish en voormalig ‘The Good Sons’-zanger Michael Weston King is ons niet helemaal duidelijk. Maar wat wel duidelijk is van bij de eerste beluistering is dat de cd “How Do You Plead?” van ‘My Darling Clementine’ een schitterend album is geworden. Op deze plaat brengt het echtpaar countryduetten in 13 songs die allemaal kersvers gecomponeerd werden door Michael Weston King, maar die een muzikale grandeur uitstralen waarbij herinneringen worden opgeroepen aan de jaren ’60 en ’70 ten tijde van Tammy Wynette & George Jones, Porter Wagoner & Dolly Parton of Johnny Cash & June Carter. Countryliedjes gaan over verliefd worden, de bitterheid na een afgelopen relatie en het bijhorende verlies en de pijn van een gebroken hart. Dat is dan ook de rode draad doorheen de dertien liedjes op deze prachtige plaat.  Andere topmuzikanten die het duo op dit album begeleiden zijn Geraint Watkins (o.a. Nick Lowe, Elvis Costello en Graham Parker) op piano en keyboards, Alan Cook (o.a. Chris Hillman, Jackie Leven) op pedal steelgitaar en Jim Russell op drums. Bobby Irwin (o.a. Van Morrison, Paul Carrack en Nick Lowe) drumt als gelegenheidsmuzikant bij het nummer “The Other Half”. De liedjes op deze plaat verraden helemaal niet dat ze nog maar heel recent werden gecomponeerd door Michael Weston King. Ze klinken veeleer alsof het covers zijn van countrysongs die 50 jaar geleden al voor het eerst werden gezongen. Dat effect was zeker het beoogde doel van deze rasmuzikant en zijn mooie vrouw en we kunnen u hierbij garanderen dat dit doel perfect werd bereikt. Het album “How Do You Plead?” is dan ook een zeer stevige aanrader voor de vele muziekliefhebbers die zweren bij meerdere decennia geleden in de countryhitparades alles overheersende duetten.
 

Week 15:Rustic Beauty, Another Album By Tom Gillam - Tom Gillam - Blue Rose Records - Sonic Rendezvous

Another album by Tom Gillam staat er onder de titel Rustic Beauty (Blue Rose/Sonic Rendezvous). Dat klinkt niet erg geïnspireerd. Laat het echter niet afschrikken, want Gillam heeft er wel degelijk zin in. Another album slaat wellicht meer op zijn hoge productiviteit, want tegelijkertijd met dit album is er ook nog een cd van het samenwerkingsverband US Rails waarvan Gillam deel uit maakt. De serieuze hartproblemen hebben de aan de oostkust opgegroeide en tegenwoordig vanuit Texas actieve artiest niet tot rust gemaand. Of toch? Gillam slaat op deze plaat nergens aan het raggen op de elektrische gitaar en dat is toch wel eens anders geweest. Op Rustic Beauty slaat hij de weg in van de countryrock van begin jaren zeventig. Zo doet hij geslaagde covers van A Good Feelin’ To Know, oorspronkelijk te vinden op het fantastische debuut van Poco. En ook Change Partners van Stephen Stills brengt lekker ouderwetse countryrock met fraaie samenzang. Overigens, wie vreest dat dit een nogal duffe plaat is, die moet toch even op twee dingen gewezen worden. Allereerst is de elektrische gitaar niet helemaal afwezig dankzij Matt Giles. Ten tweede is het goed te weten dat de liedjes van Gillam nauwelijks onder doen voor dat ijzersterke nummer van Richie Furay. Goed om te weten.
 

Week 14: Rachel Harrington & The Knock Outs, Rachel Harrington & the Knock Outs - Continental Song City - CRS

Het nieuwe album van Rachel Harrington toont haar van een heel andere kant. De gedragen toon van haar eerste drie cd’s is door de Amerikaanse zangeres vervangen door een ronduit gezellige retrosound. Ze toert momenteel door Europa met The Knock Outs, een band die geheel uit vrouwen bestaat. Maandagavond 5 maart deed Rachel Harrington ‘Meneer Frits’ aan. Met succes. Twee jaar geleden stond Rachel Harrington, een opdondertje uit Seattle, ook al op het podium bij ‘Ad van Meurs presenteert’. Toen was ze een meisje met gitaar dat sfeervolle songs bracht, alles geconcentreerd op haar stem en de inhoud van de liedjes. Verantwoorde, tijdloze muziek met een nogal traditionele inslag, heel geschikt als een verantwoord slaapmutsje. Dit keer ging het er anders aan toe. Rachel Harrington had uit de States een band meegebracht met drie vrouwen die het op het podium duidelijk goed met elkaar kunnen vinden. Glimlachend werkten ze zich door het repertoire en gaven hem flink van katoen. “Op mijn nieuwe album Rachel Harrington & The Knock Outs ben ik ongeveer veertig jaar terug gegaan in de tijd”, vertelde Harrington. Het album is opgenomen in dezelfde studio waaruit Soundgarden de wereld bestookte met grunge. Het geluid is een stuk ruiger dan op de vorige albums. Hetzelfde was het geval op het podium. Dat was mede te danken aan de nieuwe bassiste Kirsten Ballweg, afkomstig uit de begeleidingsband van Wanda Jackson. Ze legt een stevige basis, en is vocaal eveneens een aanwinst. Alissa ‘Legs’ Milner (viool) en Aimee Tubbs (drums) zijn de twee andere leden van de all-girl honkytonk band van Rachel Harrington.

Week 11: Justin Townes Earle Nothing's Gonna Change The Way You Feel About Me Now

Justin Townes Earle brengt op 27 maart het album "Nothing's Gonna Change The Way You Feel About Me Now" uit op het Bloodshot label  Dat Justin Townes Earle de zoon van en vernoemd naar is, mag inmiddels bekend zijn. Wat er nu toe doet, is dat hij voor de vierde keer op rij een top album heeft afgeleverd. En kom daar maar om tussen de problemen met de fles, kliniek in en uit, het vele toeren en de burn-out verschijnselen die hem het afgelopen jaar parten speelden. Geheel live in een kerk opgenomen met vaste producer Skylar Wilson wijkt het album af van zijn vorige door een verrassende Memphis Soul feel over de Alt.Country te sprenkelen. Justin ontwikkelt zich, vindt zichzelf opnieuw uit en houdt zo zijn opwaartse tendens vast. Net als met zijn voorgangers levert hij met dit album
‘simpelweg’ wéér jaarlijstmateriaal af

 week: 7 Intersection Nanci Griffith Proper Records  Rough Trade

Intersection verschijnt drie jaar na zijn voorganger The Loving Kind. Getoonzet in spaarzame instrumentaties trakteert Nanci haar fans op een aantal liedjes waarvoor de term 24-karaats bedacht is. Zonder zichzelf enige beperking op te leggen behandelt zij op dit album zaken die haar bezighouden. Het maakt Intersection tot een album dat diep graaft in de psychologie van de hedendaagse Amerikaanse samenleving. Met haar uitzonderlijke voordracht en aparte stembereik weet zij eens te meer als geen ander haar publiek te betoveren. Een Europese tour biedt de fans binnenkort de gelegenheid haar ook op de planken aan het werk te zien. We houden u op de hoogte!

 

week: 6 Hello Cruel World  Gretchen Peters  Proper Records  Rough Trade

Life is still a beautiful disaster,’ zingt Gretchen Peters samen met Rodney Crowell in het prachtige duet Dark Angel. Dat maakt zo’n beetje duidelijk waar haar nieuwe CD Hello Cruel World over gaat. Namelijk over alles wat Peters de afgelopen jaren heeft meegemaakt. En dat is nogal wat, en dat is niet altijd even vrolijk. De muziek die bij al die persoonlijke bekentenissen wordt gemaakt is van een ongekende schoonheid. Alsof er een engel is neergedaald uit de hemel. Klassieke folk en Americana. En uiteindelijk zit er in haar verhalen ook altijd iets hoopvols. Voor wie van Lucinda Williams-achtige openhartigheid houdt, is Hello Cruel World een absoluut meesterwerk.
 

week: 5 An Easy ClimbArtist: Donna UlisseLabel: Hadley Music Group

Met An Easy Climb is Ulisse teruggekeerd naar muziek waarbij haar persoonlijke geloofsovertuiging niet op de voorgrond staat. Dat ze uit het zuidelijk gelegen Virginia komt valt moeilijk te verhullen, en waarom zou ze ook. Dat sommige luisteraars Donna’s muziek als te conservatief kunnen ervaren, en mogelijk als negatief zouden kunnen beoordelen beangstigd mij enigszins. Onnodig allemaal, want ze heeft een aantal ijzersterke ijzers in het vuur liggen. Ten eerste haar compositorisch vermogen. An Easy Climb bevat weer een aantal excellente songs. Zelf geschreven nummers, maar ook samen met Marc Rossi of (echtgenoot) Rick Stanley. Kwalitatief is het wat mij betreft beslist indrukwekkend te noemen.  Donna Ulisse is vooral zichzelf, alsof ze je uitnodigt aan haar keukentafel. Ten tweede heeft ze zich omringt met een stel puike musici. Mannen die onbetwistbaar hun sporen verdiend hebben in traditionele muziek, en dan naar ik aanneem vooral in de blue grass. Het album bevat ongecompliceerde niemendalletjes maar ze staat ook stil bij serieuzere kwesties zoals een familielid die uitgezonden werd naar Afghanistan. Veel variatie aan thema’s op deze nieuwe Donna Ulisse plaat.  Het absolute prijsnummer is de afsluiter van dit album. Shady Glen situeert zich in de geschiedenis van Virginia. Ik had wel vaker nummers gehoord over de Amerikaanse Burgeroorlog, maar dit nummer uitzonderlijk. Het bewijst andermaal hoe krachtig een banjo en fiddle kunnen klinken wanneer voorzien van een ingeleefd stuk tekst. An Easy Climb verdiend een overdaad aan aandacht, want het is een prachtige plaat.
 

week: 4 Whiskey Farmer - The James Low Western Front - Union Made Records

Sommige mensen zijn gewoon gezegend met namen die bijna te perfect passen bij hun gekozen beroep. Meestal gebeurt dit met mensen uit de sportwereld of nieuwslezers, maar ook vaak kom je de naam van een muzikant tegen en weet je meteen wat voor soort geluid dat u waarschijnlijk gaat horen. Zanger/gitarist James Low heeft een dergelijke naam. Hij rolt zo uit de mond en roept het trage geluid van de stoffige country, folk en pop op, en dit met een opzettelijk gemak gespeeld. Hoewel The James Low Werstern Front mij compleet onbekend was, blijken deze heren uit het weelderige klimaat van Portland, Oregon, met hun nieuwe plaat, niet aan hun proefstuk te zijn. "Whiskey Farmer" is hun vierde plaat en het moet gezegd dat het niet al te lang mag duren vooraleer ik ook de voorgangers in mijn CD kast heb staan. Dat heeft alles te maken met de kwaliteiten van deze nieuwe, die bulkt van de schitterende songs, prachtige vocalen en ter zake doende instrumentatie. De voorgangers zijn: James Low's debuut "Mexiquita" uit 2000. Dan kwam er de James Low Band met Lewi Longmire, Matt Voth, Dave Camp, Marilee Hord en Jolie Clausen. Ze brachten in 2002 het rockende "Blackheart" uit. In de volgende line-up van James Low and the Wreck troffen we Chet Lyster (Eels, Lucinda Williams, Fernando), Allen Hunter (Eels, Mike D, Kleveland), en Derek Brown (Eels, Baseboard Heaters, Fernando) aan en kwam de EP "The Blackguard's Waltz" in 2008 op de markt. Zijn nieuwste project, The James Low Western Front, kwam tot stand in de zomer van 2010 met drummer Joe Mengis (Climber, Stereovision), gitarist Dave Camp (Stereovision, Sarah King) en bassist Tim Huggins (Rob Stroup & The Blame). De band situeert zich in het akoestische folkrock genre en brengen met "Whiskey Farmer" een bijzonder radiovriendelijke plaat, die thuis hoort in elk radioprogramma dat ‘roots’ in het vaandel voert. Productie is in handen van Mike Coykendall, bekend om zijn werk met bands als Blitzen Trapper, MWard, She and Him, Bright Eyes, Richmond Fontaine en het Tin Hat Trio.
Union Made Records/UMRC 420 1

week: 3  Willie Nelson - Remember Me, Volume 1

Hoe zou je hem kunnen vergeten. Hem, de grote Willie Nelson. De Red Headed Stranger, de zachte en vaak ook huilerige outlaw. Vermoedelijk slaat de titel echter minder op hem, maar op de 14 presentaties van eerdere en originele vertolkers, die Big Willie dit keer op zich neemt: 14 klassiekers uit de tijd tussen 1946 en 1989, geproduceerd door James Stroud. Deze periode is eigenlijk al voldoende om een hoogwaardig traditioneel country-album te verwachten. En je wordt niet teleurgesteld. Met speels gemak huppelt Willie Nelson met zijn rekbare stem door het origineel samengestelde repertoire. De van grijs haar en baard voorziene Country-Crooner bewijst zich met zijn meer dan 78 lentes op een vocaal hoogtepunt. Casual als altijd, maar met nog meer diepgang speelt de Country-Original met plezier op menselijke emoties in. Vlotte, levenslustige rock ’n roll zoals bij “This Old House” (wie herinnert zich Shakin’ Stevens nog?), temperamentvolle Texas-swing van het genre “Smoke! Smoke! Smoke! (That Cigarette)” en natuurlijk droevige balladen als “Satisfied Mind”. Zoals gebruikelijk bij Nelson, krijgt zijn stem de grootste uitwerking, als het tempo daalt, het licht wordt gedempt en de akkoorden in mineur overgaan. Hij is gewoon een groot zanger van ballades. Daarom mogen “Slowly” van Webb Pierce en Tommy Hill en “That Just About Does It” van Vern Gosdin en Max D. Barnes tot de mooiste van deze overwegend sterke CD worden gerekend. Een ander hoogtepunt brengt hij met een compositie van een andere vriend: “Sunday Morning Coming Down”, geniaal gecreëerd door Kris Kristoffersen. Bovendien scoort naast de zeer goede songkeuze de geweldige productie van James Stroud. De Nashville-veteraan staat tot op heden op eenzame hoogte als het om echte traditionele klanken gaat. Uit dit (klank)hout zijn de klassiekers van morgen gesneden. Een topbezetting van studiomuzikanten als Eddie Bayers (drums), David Hungate (bas), Brent Mason en Biff Watson (gitaar) en John Hobbs (toetsen) geeft Nelson het laatste zetje. Samengevat: Willie is Willie. Als hij zich inzet voor country-klassiekers, kan er alleen maar iets geweldigs uit ontstaan. Vooral als producent James Stroud en 1e klas musici van de partij zijn.

 

week: 1/2 Mark Blomsteel

De 28-jarige geboren Rotterdammer Mark Blomsteel heeft een album opgenomen in de beroemde Treasure Isle Recorders studio in Nashville. De studio waar o.a. Jason Aldean al zijn platen opneemt en waar ook grootheden als Johnny Cash, Dolly Parton, Waylon Jennings en super groep Alabama ooit achter de microfoon hebben gestaan. Voormalig manager van The Beach Boys, Fred Vail, heeft Mark onder zijn hoede genomen en alsof dit allemaal nog niet bijzonder genoeg is, was het neusje van de zalm van de studio muzikanten bereidt om aan het album mee te werken. Zo zijn Chris Leuzinger (Garth Brooks), en George Marinelli (Bonnie Raitt) te horen op gitaar. Gary Primm op keys, Michael Rhodes (o.a. Kenny Chesney & The Dixie Chicks) en de drummer is Eddie Bayers (multi ACM instrumentsalist of the year). De songs krijgen geweldige reviews van diverse mensen uit de radio wereld en het lijkt een kwestie van tijd tot er eindelijk Nederlands talent door gaat breken in de Nashville country scene. Mark laat in ieder geval zijn diversiteit zien met up-tempo songs als “Barbed Wire” en een power ballad als “Back To Me”. Een ander hoogtepunt is het gevoelige  “Saving That For You” waarin je goed hoort dat Mark’s stem mee kan met de besten in Music City. Samples van de cd zijn te beluisteren op: www.myspace.com/markblomsteel

week: 52:a Skaggs Family Christmas Volume 2***Skaggs Family/moore

Ricky Skaggs is a 17-time Grammy winner and he is married to the former Sharon White, who with her father Buck and sister Cheryl comprise The Whites, one of the most popular groups in bluegrass and country music. Buck and Cheryl White join Skaggs and his wife on this CD, along with Cheryl's daughter Rachel Leftwich and the Skaggs' children, Luke and Molly. Kentucky Thunder, Skaggs' group, and The Nashville Strings also participate in the CD. The recording begins with my favorite cut, "Christmas Time's A-Comin'," which immediately evokes the joyous anticipation of an old-fashioned country Christmas. Listening to this song should put a smile on your face and get your feet tapping. It is the only song on the CD that does not have a direct religious connotation. As a bonus, the CD includes a DVD of the Skaggs family holiday concert recorded in Nashville at the Ryman Auditorium. The family is touring again this year across the country for a series of shows as well. The Skaggs Family Christmas Vol. 2 is both down-home and polished, and the mix of live and studio recordings give it great balance. All in all, this recording is a true Christmas treasure for any lover of fine harmony, country or bluegrass music.
 

week: 51:  Cold Comfort  John Lilly  IndependentDistribution: Self Released

John Lilly seems to get more prolific as he gets older, and his latest album is his most fully realized release to date. It's a great-sounding disc that features a baker's dozen originals that tap classic melodies and styles. To flesh out his tunes, he's enlisted heavy hitters like guitarist Bill Kirchen, slide guitar ace Sonny Landreth, West Virginia's Tim O'Brien, session bassist Mike Bub and pedal steel player Tommy Detamore.
 

week: 50 Various Artist - The Lost Notebooks Of Hank Williams

The Lost Notebooks of Hank Williams is a studio album by various artists. Country music singer Hank Williams died at age 29 on January 1, 1953. Police officers found in his car along with his body the lyrics for songs yet to be recorded. In 2006, a janitor of Sony/ATV Music Publishing found on a dumpster of the company the notes and tried to sell them to different road shows failing[clarification needed], the unfinished lyrics were later returned to Sony/ATV, which handed them to Bob Dylan in 2008 to complete and record them. Dylan and other artists each recorded a song for the album. The album was released on October 4, 2011.

Columbia Records/Egyptian Records/Third Man Records (Vinyl Release)

week: 49 Country Side Of BluegrassArtist: Janie FrickeLabel: New Music DealsDistribution: Webster PR

Herondek de oude hits van Janie Fricke op "Country Side of Bluegrass", haar nieuwe CD die 24 januari gereleased zal worden. Zoals de titel al doet vermoeden heeft ze een aantal van haar bekendste hits overgoten met een bluegrass sausje en dat heeft geleid tot een bijzonder mooi resultaat. Zo vinden we op "Country Side of Bluegrass" een up-tempo versie van haar populaire ballad "You Don't Know Love"  en "Tell Me A Lie" dat oorspronkelijk een country heartbreaker is. Fans zullen enthousiast zijn over de nieuwe versie van haar # 1 hit "Don't Worry 'Bout Me Baby" en "It Ain't Easy Bein' Easy", volgens Janie Fricke de topsong uit haar carriere. Verder komen we op het album klassiekers tegen als Grand Ole Opry favorite "Please Help Me I'm Falling", "Faithless Love" en de Johnny Cash smash hit "Ring Of Fire". Op "Country Side of Bluegrass" wordt Fricke o.a. bijgestaan door een aantal top pickers uit de bluegrass scene waar onder Randy Kohrs en Glen Duncan.

 

week 48  I Believe In Rock & Roll - The Folk Survival Club - Continental Record ServicesDistribution: CRS

The Folk Survival Club,  heeft na het alom geprezen debuutalbum ‘Break of Dawn’ de stoute schoenen aangetrokken en een tweede cd opgenomen in Nashville in de studio van de legendarische Cowboy Jack Clement, ( Jerry Lee Lewis, Johnny Cash, Carl Perkins, Townes van Zandt, U2 and many more). Bijgestaan door gitarist Gene Williams, violiste Carrie Rodriguez ( Chip Taylor) en mandolinist/violist Glen Duncan ( Paul McCartney, Mark Knoppfler en de rest van de wereld)hebben de zangeressen Ankie Keultjes en Marjan Cornille een tiental songs van Ad van Meurs opgenomen plus een paar traditionals die staan als een huis en die klinken zoals het hoort: american folk van het zuiverste water. Vaste begeleiders Theo Wijdeven en Eric van der Lest waren natuurlijk ook van de partij. Ontroerende en meevoerende samenzang tegen een achtergrond van akoestische snaarinstrumenten met slagwerk en bas.

Saillant detail: de studio The Cowboy Arms Hotel & Recording Spa is in mei volledig afgebrand maar wordt door de kranige 80 jarige Clement weer opgebouwd.!

week 47 Guitar Slinger - Vince Gill -mca nashville

Langzaamaan zou het wel eens krap kunnen worden aan de muren in het huis van Vince Gill. Talrijke onderscheidingen voor zijn miljoenen verkochte albums zouden daar samen met 20 ! gewonnen Grammy’s te vinden kunnen zijn. Maar Vince behoort niet tot degenen, die op hun lauweren rusten. Vijf jaar heeft de zanger/gitarist tijd voor zijn nieuwe album genomen, dat hem nu van zijn tot op heden meest persoonlijke kant laat zien. Terwijl zijn laatste project “These Days” door de buitengewoon uitgebreide en veelzijdige hoeveelheid muziek met 43 nummers op vier CD’s opviel (en daarvoor met een Grammy werd beloond), brengt Gill nu weer een regulier album met 12 songs. Die hebben echter wel inhoud. Daarvoor is Gill hoofdzakelijk verantwoordelijk, want hij schreef alle songs zelf, of was als co-writer bij de creatie betrokken."Guitar Slinger" is een album, dat qua uitvoering naar een nieuwe Grammy-nominatie voor Vince Gill roept. Dapper in het omgaan met ernstige en autobiografische thema’s en muzikaal de top. Daarbij vergeef je hem ook de twee niet helemaal zo denderende nummers, want desondanks lonkt de hoogste notering.

 

week 46 Country & Eastern-Ron Rogers-Doo Rag Recordings

Ron Rogers groeide op in Texas en beheerst alle stijlen en vormen van rootsmuziek. Momenteel is hij woonachtig in Portland / Oregon en maakt met zijn band The Wailing Wind oprechte roots rock. Onlangs verscheen zijn vijfde cd “Country and Eastern” met een mix van prachtige country en rootsrock. Ook de blues is nooit ver weg in zijn songs en dat zal hij deze ook zeker gaan bewijzen.
 

week 45 Healin Time-Art & Lisa-Independent/Hemifran

In 2009 verscheen de eerste plaat van het duo ‘Art & Lisa’ onder de titel “Learning To Breathe Again”, een album met ‘recht-toe-recht-aan’ countrysongs die aantoonden dat er in dit sympathieke duo een hoop talent gebundeld zat. Beide muzikanten zijn tevens songschrijvers en zingen afwisselend de lead vocals voor hun werk ook zelf in. De opvolger voor hun debuutalbum is nu op de markt onder de titel “Healing Time”. Hun op folk- en countrymuziek geïnspireerde liedjes klinken op deze plaat al als volwaardige klassiekers in het genre. Het openingsnummer “Steal the Heart” is een door Lisa Beck emotioneel sterk gezongen countryballad waarmee al een eerste keer volop in de roos van succes wordt geschoten. Zij beschikt over een zeer warme stem waarmee ze op wonderbaarlijke wijze emoties, gevoelens van verdriet en vreugde in de liedjes weet te leggen. Als Art Crawford op zeer subtiele wijze voor vocale ondersteuning komt zorgen, gebeurt er iets magisch met deze liedjes, omdat de stemmen zo schitterend in elkaar overvloeien en tot één geheel samensmelten. Naast hun eigen gitaarspel konden ‘Art & Lisa’ rekenen op de instrumentale ondersteuning van gitarist John Inmon en violist Richard Bowden.
 

Week 43 Bret Detar - Bird in the Tangle

Gelijk maar voor de downloaders: Bird In The Tangle is gratis te downloaden op www.brettdetar.com. Ik zou het maar doen, want je haalt daarmee een schitterend stuk muziek binnen. Deze Brett Detar is een uit het goede hout gesneden singer-songwriter uit Pennsylvania, die eerder met zijn band The Juliana Theory onder contract stond bij Epic. Maar Detars leven en muzikale richting veranderde toen hij kennis maakte met de klassiekers: Johnny Cash, Gram Parsons, Townes Van Zandt, Guy Clark. En dat is te horen op zijn fabelachtige debuut-lp Bird In The Tangle, in eigen beheer uitgebracht op zijn Ravensong Records. Opgenomen in Nashville in de studio van Loretta Lynn-drummer Peter Young en opgeluisterd door sessiemuzikanten op banjo, pedal steel, Hammond en mandoline, is deze plaat een hartverwarmend statement van een ware alt.countryheld.

Week 42 Somewhere south of crazy***dale ann bradley***compass records

Het nieuwe album “Somewhere South of Crazy” van Dale Ann Bradley werd op 30 augustus j.l. uitgebracht door Compass Records.  Dale Ann Bradley schreef de titelsong samen met de bekende countryzangeres Pam Tillis, die ook nog vocale ondersteuning verleend. Dale Ann wordt verder nog bijgestaan door Stuart Duncan op viool, Steve Gulley op gitaar en met achtergrondzang, Sierra Hull op mandoline, Andy Hall op dobro, Mike Bub op de bas en Alison Brown niet alleen op de banjo, maar is tevens producer van dit album. Dale Ann Bradley werd tijdens het IBMA Award festival voor de 4e keer uitgeroepen tot “Female Vocalist of the Year”.

Week 40

De legendarische Nashville songwriter Roger Miller schreef ooit eens over wat er gebeurt "When Two Worlds Collide", maar direct al op het eerste gezicht, is de progressieve Britse rock van de Moody Blues en de all-star line-up bluegrass artiesten die met deze CD hulde brengen aan aan die muziek, kan de zo op het oog zo ver uit elkaar lijkende werelden, van muziek toch tot harmonieuze resultaten leiden. Moody Bluegrass Two ... Much Love, bewijst dat ze echte parallelle universums zijn.

Week 39 The Sun Sessions: Dale Watson & The Texas Two:Red House Records

Honkytonker Dale Watson brengt op 11 oktober het album “The Sun Sessions’ uit op het Red House label. De opnamen zijn gemaakt in de Sun studio’s in Memphis. Dale en zijn band The Texas Two brengen een ouderwetse swing aan de 14 tracks op het album. Dale heeft in het verleden met diverse labels gewerkt waaronder Koch, Shout Factory, E1 Ent. en HighTone.

 

Week 38  Bad Man's Blood,Ray Bonneville -Red House Records (Music & Words)

Als er één man is die muziek tot zijn essentie kan herleiden dan is het wel de Canadese, maar in Austin Texas residerende songwriter Ray Bonneville. Dit druipt weer mateloos af van zijn schitterend nieuw album met de duistere titel “Bad Man’s Blood”. Net zoals hij pioniert in traditionele muziekgenres zoals blues, roots, americana of folk en hieruit zijn eigen ruwe muziekstijl boetseerde, zo flaneerde hij jarenlang op muzikale ontdekkingsreis door het Noord-Amerikaanse continent gaande van Alaska tot de zompige moerassen van de Mississippi, zichzelf wentelend in de plaatselijke ritmes en klanken. Catalogeer daarom Ray niet bij de pure blues artiesten, want dat is zijn unieke roots mix van ruwe americana, swampy blues en folk oneer aandoen. Op zijn nieuwe album “Bad Man’s Blood” heeft hij weer niet meer nodig dan zijn typische bezwerende gitaarshuffle, sublieme mondharmonica en zijn warme, schurende stem om je elf nummers lang volledig in de ban te brengen.
 

week 38   Welding Burns - Rod Picott - Welding Rod Records (MuseMix)

Met zijn vijfde album “Welding Burns” toont Rod Picott nog maar eens dat hij zich moeiteloos bij de top van het americana en folkrock gebeuren kan rekenen. Het heeft me steeds verbaasd dat deze in Maine opgegroeide artiest geen groter publiek bereikt, want hij schrijft niet alleen schitterende melodieën, maar is ook een knap verteller met treffende teksten die je ziel weten te raken. Ook “Welding Burns” loopt over van deze tekstuele pareltjes waarbij Rod Picott zowel zijn zielenroerselen, geest spinsels als engagement voor de arbeidersklasse blootlegt. Niet voor niets wordt hij dikwijls vergeleken met Bruce Springsteen, maar ook hier heeft Picott een streepje voor. Tot zijn vijfendertigste werkte hij als gipsplaathanger vooraleer hij alles met succes op een muzikale carrière zette. Deze jaren van hard werken voor minimaal respect lieten bij Rod een diepe indruk na, zo mogen we horen op deze schitterende nieuwe plaat.

week 37  Mesabi***Tom Russell***Proper Records (Rough Trade)

Niemand kan verhalen vertellen zoals Tom Russell. Op Mesabi, de opvolger van zijn Americana-meesterwerk Blood And Candle Smoke, staan weer een aantal sublieme songs. Het titelnummer gaat over Bob Dylan, Farewell Never Never Land beschrijft het leven en de trieste dood van het kindsterretje Bobby Driscoll die ooit de stem van Peter Pan was, Sterling Hayden is een ode aan de ultieme ster van de film noire. Russell krijgt de hele CD hulp van stergitarist Will Kimbrough en soms van Calexico. En of dat nog niet genoeg is, is een van de twee bonustracks Dylan’s A Hard Rain’s A-Gonna Fall, waarin Lucinda Williams zijn duetpartner is. Russell is al bijna zestig, maar wordt alleen maar beter. Ongelooflijk.

Week 36   Working In Tennessee***Merle Haggard***Vanguard (Hemifran)

Op 4 oktober wordt het nieuwe album van Merle Haggard Working In Tennessee gereleased in Amerika. Het is het 2e album van Haggard dat uitkomt op het Vanguard label. Working In Tennessee, een terechte CD v/d Week.

Week 33 Dirty Jeans And Mudslide Hymns***John Hiatt***New West (Sonic RendezVous

Het openingsnummer van Dirty Jeans And Mudslide Hymns, het twintigste album van John Hiatt heet Damn This Town. Tegen een muur van zware gitaren en een dreigend ritme ontrolt zich een familietragedie die zijn weerga niet kent: drank, geweld, moord. Het is Hiatt op zijn rockende best. Die topvorm houdt hij de volgende drie kwartier vol. Hartverscheurende liefdesliedjes, uitgesproken teksten over de staat van Amerika en om het niet te zwaar te maken halverwege een swingend nummer over auto’s. Dirty Jeans And Mudslide Dreams is een meesterlijke jubileumplaat, die klinkt als een klok, mede dankzij de productie van Kevin Shirley die zijn sporen verdiende met Led Zeppelin, Aerosmith en The Black Crowes.

Week 31   Anniversary Celebration***Randy Travis***Warner Brothers

Randy Travis heeft zijn sporen in de country muziek al verdiend. De op 4 mei 1959, te Marshville in de staat North Carolina geboren zanger, heeft met 25 Anniversary Celebration een verrekt goed album uitgebracht, iedere song is een celebration, mede door de met hem optredende artiesten als Brad Paisley, Jamey Johnson,Zac Brown,Kenny Chesney,Tim McGraw,Don Henley,James Otto,Shelby Lynne,Josh Turner,AlanJackson, John Anderson,Kris Kristofferson,George Jones,Eamon McCrystal en Kristin Chinoweth.
 

Week 30  Another Lost Highway***Arty Hill***Self Released

From Baltimore, MD to Central Texas, Arty Hill is packing the bars and dance floors with his unique brand of Modern Honky Tonk. He sings with an "'everyman' quality…reminiscent of Johnny Cash." (Vintage Guitar Magazine). His songs - marrying the soul of classic country with the wry storytelling of Guy Clark and Townes Van Zandt - have been recorded by Rockabilly Queen Bee Marti Brom, Austin’s Tex...as Sapphires, the Grammy-nominated Kenny and Amanda Smith Band, and award-winning Alt-Country pioneers Jason & the Scorchers. And with his recordings topping the FAR chart, it's no wonder Rambles.net calls him "a country songwriter of the first order."
 

Week 29  One For The Dance Halls***Jesse Dayton***Stag Records (Sonic   Rendezvous)

De Texaanse zanger/gitarist Jesse Dayton vond dat het tijd werd voor een hardcore country cd. Het resultaat is One For The Dance Halls en is in elk opzicht meesterlijk. Liedjes over drank, vrouwen, liefde, vreemdgaan en scheiden. Waarschijnlijk is er na Buck Owens in de jaren zestig niet meer zo’n cd gemaakt. Voor bruiloften en partijen, maar ook om liederlijk dronken bij te worden en te verdrinken in je eigen tranen. Wie in Austin, Texas is, moet vooral niet vergeten op donderdagavond de danszaal The Broken Spoke te bezoeken en Dayton en zijn band te zien. Voor alle anderen is er One For The Dance Halls.
 

Week 16  Kind Of Everything***Jeff Talmadge***Berkalin Records

Muziek is zijn leven, daarvan ben ik overtuigd. De composities zijn bedachtzaam als altijd. Ik volg Jeff Talmadge al geruime tijd, en ben zeer gecharmeerd van zijn werk. Een eerste oppervlakkige indruk zou kunnen zijn dat hij enigszins te zoet is, bezadigd zelfs. Echter wanneer je dan intensiever gaat luisteren, ervoor gaat zitten, dan herbergen Jeff’s composities toch allemaal stuk voor stuk iets fijnzinnigs. Alleen Hamburger Hill is me iets te zwak. Maar ach, wat wil je musici zijn gevoelsmensen, en het leven als muzikant zal ongetwijfeld een andere structuur met zich meebrengen dan een regulair bestaan. Veelal onderweg, weg van huis en haard, socialiseren met wildvreemden. Niet mijn idee van een ideaal leven. Beslist zal hij er voldoende voor terugkrijgen. Daar ga je dan maar vanuit, anderzijds het kan ook een gedrevenheid zijn. Instinctief gaat Jeff achter het gevoel aan welke zijn hart bepaalt. Zijn Kind of Everything staat wederom bol van verhalen uit het persoonlijke leven van Jeff Talmadge, en dan vooral de keuzes die buiten het rationele liggen. Met diezelfde intuïtie is "Kind of Everything" ontstaan. De opener van deze plaat, "If It Wasn’t For The Wind" is van David Olney, terwijl de overige composities van Jeff zelf zijn. In een aantal gevallen werd hij hierbij behulpzaam terzijde gestaan, zoals bijvoorbeeld door iemand als Ed Pettersen. De collega musici die hem op Kind of Everything omringen zijn overigens ook allesbehalve misselijk te noemen; Thomm Jutz, Jaime Michaels, Fats Kaplin, Ray Bonneville en meerder van dergelijke Texaanse kopstukken. Voor mij een extra indicatie dat hij een gerespecteerde muzikant is binnen zijn leefmilieu. Mijn persoonlijke favorieten zijn de titelsong, maar ook het zeer openhartige "It’ll Sure Be Cold Tonight". Mensen die artiesten als David Olney, Eric Taylor, en noem ze allemaal maar op, bewonderen, zullen beslist een plaatsje over hebben voor het oeuvre van Jeff Talmadge. "Kind of Everything" is een sterk en representatief album van deze Texaan.

Berkalin Records/ 10008

Lucinda Williams is een verhaal apart. In ruim drie decennia levert zij slechts tien studioalbums af, afgeremd door perfectionisme. De eerste twintig jaar zoekend naar mainstreamerkenning met goede, maar mainstreamcountry. En als ze dat in 1998 bereikt, keert ze de mainstream de rug toe en richt zich op de alternative country. Een omgekeerde carrièreplanning die zij met Blessed doorzet. Gruizige, kale countryrock die eerder aansluit bij Ryan Adams en Vic Chesnutt dan de zoveelste muzikaal opgedirkte Nashvillekloon. Eerlijk, direct en warm. Niet dat hier sprake is van een baanbrekend album, maar de twaalf nummers die Williams hier serveert bevestigen wel haar status als singersongwriter. Zeer persoonlijke teksten gedragen door haar getergde en schurende stem, als altijd overtuigend. Gastrollen zijn weggelegd voor Elvis Costello en Matthew Sweet (achtergrondzang), waarbij vooral Costello met scheurende gitaar zijn stempel drukt. Zo geeft hij Convince Me net dat extra zetje uit de middelmaat. Maar meest opvallende is Awakening. Met de zware, duistere en slepende sfeer valt deze uit de toon met de verder warme en haast positieve gloed die over Blessed hangt. Een nummer dat zo van Chesnutt’s laatste werk, At The Cut, had kunnen komen. Ondanks de muzikale zware toon, blijkt echter ook hier uit de tekst dat Williams haar geluk heeft gevonden. De ogen geopend zal zij haar hoofd voor niemand buigen, en altijd van haar geliefde houden. Een gezegend en sterk geluid dat ze ons door deze plaat laat horen. En gezegend, dat is ze.

 

Week 14  Howling Trains and Barking Dogs***Cindy Bullens***Blue Rose (Sonic RendezVous)

Cindy Bullens – Howling Trains and Barking Dogs
In 1990 reisde Cindy Bullens naar Nashville. Daar schreef ze handenvol liedjes met collega’s. De Dixie Chicks putten daar uit en het leverde Radney Foster een grote hit op met Labor Of Love. Nu heeft Bullens, die een fenomenale stem  heeft, de nummers uit die tijd opgenomen. Howling Trains And Barking Dogs is rootsy pop en rock met voor haar doen opvallend veel country-invloeden. En een geweldige versie van Labor Of Love.

Blue Rose Records/BLU DP 0527 (Sonic RendezVous)

Week 13  The Guitar Song***Jamey Johnson***Mercury Records

“I was pooring out my troubles to a stranger in the bar”. Heeft iemand nog een betere openingszin gehoord van een album dit jaar? En verdomd, zo schudt Jamey Johnson de ene na de andere one-liner uit zijn mouw. Traditionele country is mijn ding en deze vorm is zo authentiek en rolbevestigend dat je er niet omheen kan. Geweldig gewoon. Jamey Johnson’s nieuwe album is de opvolger van zijn veel bejubelde That Lonesome Song uit 2008. Deze nieuwe plaat kent maar liefst 25 nummers, en bestaat uit een zwart en een wit gedeelte. Niet zo lang geleden ontviel ons Larry Jon Wilson, en niet dat Jamey Johnson die leemte mag opvullen, maar het is een positie die hem niet zou misstaan. Je kan zeggen dat ik een liefhebber ben van dit soort klassiek getinte country platen, en deze plaat beantwoord volledig aan mijn idee van dat genre. “You better watch your back when a poor man gets the Blues!” Johnson is een beer van een vent, en eentje met een stem die daarbij hoort.

BLAZE FOLEY'S 113th WET DREAM - GURF MORLIX
Als eerbetoon kan dit al tellen! Niet enkel bestormen dankzij Gurf Morlix de liedjes van z’n vermoorde vriend Blaze Foley nu ook eindelijk de AMA Chart en andere rootshitlijsten, neen, de beste man levert met dit geweldige album meteen ook zijn allerbeste plaat tot op heden af. Met uitzonderlijk veel gevoel tackelt hij de songs van een muzikale zonderling, die eigenlijk al Americana was lang voor er van dat genre sprake was. Vijftien stuks om precies te zijn. Daaronder natuurlijk al wat bekendere dingen als “If I Could Only Fly”, hier gebracht als een ogenblikkelijk voor het nodige kippenvel zorgend duet met nachtegaaltje Kimmie Rhodes, “Clay Pigeons” en “Cold Cold World”. Maar vooral veel bij een wat groter publiek wellicht minder bekende liedjes toch. En die laten eens te meer horen, waarom Foley door nogal wat actuele Americana-groten als één van hun voornaamste inspiratoren genoemd wordt. Met zijn heerlijk laid-back werkende gromstem als één van zijn voornaamste troeven, naast uiteraard zijn als naar goede gewoonte werkelijk impeccabele snarenspel, trekt Morlix met tonnen aan respect Foley’s liedjes omzichtig naar zich toe. En dat levert nogal wat ronduit heerlijk te noemen luistermomenten op. Materiaal, dat een plaatsje in elke zichzelf respecterende platencollectie verdient, naast eerder door Morlix geproduceerd spul van bijvoorbeeld Mary Gauthier, Slaid Cleaves en Lucinda William, of naast andere groten als daar zijn wijlen Townes Van Zandt, John Prine of door z’n stem Jon Dee Graham ook wel. Werkelijk bloedmooi allemaal, met speciale vermeldingen wat ons betreft vooral voor het hoger al even genoemde “If I Could Only Fly”, toch wel zo’n beetje Foley’s “signature tune”, het ingetogen “Picture Cards” en het atmosferische, ook verhalend erg sterke “Down Here Where I Am”. De eerste échte topper van 2011!

 

'TIL THEY SHUT IT DOWN - THE FLYIN' A'S
De kern van The Flyin’ A’s bestaat uit het echtpaar Adamson, Hilary Claire & Stuart. Country met een heerlijke twang en overdaad aan steel gitaar. Productie van ‘Til They Shut It Down was in handen van niemand minder dan John Jennings. Hilary en Stuart zorgen voor de vocalen, en beslist niet onverdienstelijk bovendien, terwijl Jennings voor de instrumentele omlijsting heeft gezorgd. Een klinkende naam als Delbert McClinton blaast een uitstekende partij mondharmonica in de Joe Tex song I Want To (Do Everything for You)
Een eerste klas band met uitsluitend beduidende musici uit de countryscène is hier aan het werk. Wat te denken van een naam als Lloyd Maines die als altijd de sterren van de hemel speelt. The Flyin’ A’s beheersen een breed countryspectrum, en niet alleen compositorisch ook uitvoerend. Ze overtuigen zowel in bedachtzame ballades, als in rockabilly, honkytonk, en noem al die verschillende tussenvormen maar op.
Normaliter ben ik wel eens sceptisch tegenover country, maar deze twee, en hun voltallige band overdonderen mij met veel overtuiging. Wanneer deze bezetting in juli van dit jaar in ons land een feestje komt geven dan zal ik mijn best doen om van de partij te zijn. Countrymuziek komt in vele gedaantes, evenals kwaliteit. Hoe een ander deze plaat beoordeelt is me volledig onverschillig, ik vind deze Flyin’ Adamsons zonder enig voorbehoud top.

Week 06 Help My Brother***Gibson Brothers***Compass Records

"The Gibson Brothers staan aan het hoofd van een bluegrass kwintet dat geïnspireed wordt door de traditionele Bill Monroe-stijl picking en zoete, Louvin Brothers-achtige samenzang.". The Washington Post 2010 IBMA Award Winners, The Gibson Brothers-Eric en Leigh-worden algemeen beschouwd als het mooiste brother duo in de hedendaagse bluegrass muziek. HELP MY BROTHER is hun tiende release en misschien wel de beste in de carrière van het duo. Het album bevat 13 tracks, waarvan de meeste zijn origineel, en alles wat het ensemble strakke arrangementen alsook de bijdragen van de bandleden Clayton Campbell (viool), Joe Walsh (mandoline) en Mike Barber (contrabas).  Diverse gasten maken  hun opwachting op het album. Zo zijn er bijdragen van o.a. Ricky Skaggs (mandoline en zang), Alison Brown (banjo), Mike Witcher (dobro) en regerend IBMA Vrouwelijke Vocaliste van het Jaar Claire Lynch. Het album overkoepelende thema zijn de belangrijke dingen in het leven, een boodschap die teruggrijpt op de kindertijd Leigh en Eric die samen opgroeiden op de oudelijke boerderij in de staat New York.  Dit gegeven is dan ook in iedere song op het album terug te horen. De title track “Help My Brother” werd geschreven door Leigh Gibson en zet de gouden regel in een nieuw licht. Zo vertelt “Walking West to Memphis”, het verhaal van een Roustabout, die op gegeven moment beseft dat het geluk waar hij al lang naar zoekt, is te vinden in de armen van zijn Memphis girl. De gebroeders brengen ook hulde aan klassieke brother duo's in een paar covers: "He Can Be Found In A Mother's Smile" (de Louvin Brothers) en 'I'll Love Nobody But You"(Jim en Jesse McReynolds).  Met een verheffende boodschap en strakke broer harmonieën, zal 'HELP MY BROTHER' zeker verder bijdragen aan de bevestiging dat The Gibson Brothers als een van de belangrijkste bands in bluegrass muziek van vandaag mag worden gezien. 

Week 04   The Grascals & Friends***Country Classics With A Bluegrass Spin***Cracker Barrel/Moore Media

The Grascals kwamen op 11 januari met het album “The Grascals & Friends: Country Classics With A Bluegrass Spin” op het Cracker Barrel label .Het is het 1e album voor de groep op Cracker Barrel na 4 albums op het Rounder label.
Op het album staan 13 bekende klassiekers met gastoptredens van o.a. Brad Paisley, Dolly Parton, Dierks Bentley en Charlie Daniels.

Week 02  Rodney Decroo - Queen Mary Trash

Je zou het als een onuitgegeven luxe kunnen beschouwen om in deze crisistijden een dubbel-cd op de markt te mogen gooien. Anderzijds kan het natuurlijk ook wijzen op een uitzonderlijke creativiteit en rijke inspiratie van de artiest die deze prestatie heeft gerealiseerd.
Vancouver’s singer-songwriter Rodney DeCroo is er in geslaagd om deze krachttoer uit te halen met de release van “Queen Mary Trash”, zijn vijfde soloplaat. Vier jaar na zijn doorbraak met de aan zijn vader en Vietnam-veteraan opgedragen cd “War Torn Man” en minder dan twee jaar na zijn bejubelde plaat “Mockingbird Bible” brengt de Canadese muzikant deze dubbele cd uit, elk met 12 eigen composities, opgenomen op nauwelijks 5 studiodagen en in totaal goed voor 90 minuten muzikaal vertier en plezier.
Het dubbelalbum “Queen Mary Trash” van Rodney DeCroo is een prachtprestatie van een man die de kunst om schitterende verhalen in songvorm te gieten helemaal onder de knie heeft. Wij hopen dat hij hiermee eindelijk aan de vooravond van een grootse internationale carrière mag staan en dat we hem spoedig ook eens op de Europese podia mogen verwelkomen om van zijn mooie songs te genieten.
 Northern Electric Records 

GELNNA BELL - PERFECTLY LEGAL: SONGS OF SEX, LOVE AND MURDER

Als je ze één keer gehoord hebt mag het echt niet meer zo moeilijk zijn om de stem van de Texaanse zangeres Glenna Bell meteen te herkennen. Ze beschikt over zo’n typische countrysnik in de stembanden en een zangstijl die veel ellende en leed doet vermoeden.
Dat hoeft echter niet altijd zo te zijn, want op haar recentste album “Perfectly Legal: Songs Of Sex, Love and Murder” komen al de onderwerpen uit die titel van de plaat vroeg of laat inderdaad aan bod. Qua stijlen dartelt ze voor haar liedjes afwisselend van countryfolk naar bluegrass of folkrock. Dit is haar vierde plaat na debuutalbum “Nobody’s Girl” uit 1998, “Face This World” uit 2006 en “The Road Less Travelled” uit 2008.

Week 01    perfectly legal: songs of sex, love and murder***glenna         bell***self released/sonic rendezvous

GELNNA BELL - PERFECTLY LEGAL: SONGS OF SEX, LOVE AND MURDER

Als je ze één keer gehoord hebt mag het echt niet meer zo moeilijk zijn om de stem van de Texaanse zangeres Glenna Bell meteen te herkennen. Ze beschikt over zo’n typische countrysnik in de stembanden en een zangstijl die veel ellende en leed doet vermoeden.
Dat hoeft echter niet altijd zo te zijn, want op haar recentste album “Perfectly Legal: Songs Of Sex, Love and Murder” komen al de onderwerpen uit die titel van de plaat vroeg of laat inderdaad aan bod. Qua stijlen dartelt ze voor haar liedjes afwisselend van countryfolk naar bluegrass of folkrock. Dit is haar vierde plaat na debuutalbum “Nobody’s Girl” uit 1998, “Face This World” uit 2006 en “The Road Less Travelled” uit 2008.